RMF potrafi obrzydzić każdą piosenkę.

Serio, każdą. Nawet jeśli się ją lubi to słuchając ją cztery razy czasem pięć na osiem godzin, pięć czasem sześć razy w tygodniu jest się na zajebiście dobrej drodze by ją znienawidzić. Najgorzej budzić się w nocy jak Ci się takie coś telepie po łepetynie

„Krótkie są momenty, krótkie dni,
Krótkie, szare noce, długi wstyd „
Krótkie są momenty,
krótkie momenty krótkie mam momenty...”

Druga w nocy. Po pół godzinie zmuszania się do myślenia o czymś innych (kiedy krótkie momenty uparcie przedzierają się przez moje świadome myśli jak tło, zbyt głośno puszczone radio, mimo że w domu cisza i nawet kot o dziwo śpi) zapadam w końcu w zmęczony sen

Trzecia dwadzieścia nad ranem i Pola domagająca się uwagi:

„O Pola nie daj się im, o Pola nie daj się im, o Pola nie
Dasz radę, wierzę w ciebie
Wiem, że masz swoje troski, twój świat nie jest boski
Na ulicach miast zakrywasz twarz, jak wielu z nas „

kolejna walka, trudniejsza znów bo jeszcze nie wypoczęłam po poprzedniej. Ale w końcu wygrywam. Ponownie zapadam w wymęczony sen.

Szósta rano:

„Cyklady na cykladach!

No kurwa mać, pospane.

Idę do pracy i znów to samo i w kółko, dopóki nie skończy się szał na najnowsza piosenkę Męskiego Grania, czy innej Węgiel i tym razem wałkują coś innego aż do obrzydzenia.

Też tak macie?

P.S. Tak, wiem, nie było mnie długo. O tym za parę dni.